ram_vs_ravan

 

A pregnant woman once asked her daughter, “What do you wish for – a brother or sister?”. “A brother,” she replied. “Whom do you want him to resemble like?,” inquired her mother. “Like Raavan,” she quipped. “You mustn’t speak like that,” she chided her daughter gently. Her daughter innocently, though firmly, asked, “Why not maa? He sacrificed everything- his state, his lineage, his kingdom, his life- just to avenge his sister’s indignity. Every sister today needs a brother like him maa. On the contrary, what will I do of a brother like Ram who abandoned his innocent and devotedpregnant wife, and asked her to undergo an Agnipariksha to prove her chastity”?
 
யாரோ மேற்கண்ட பதிவை FACEBOOK கில் உலவ விட்டிருக்கிறார்கள். நீ இதற்கு என்ன சொல்கிறாய் என என்னிடம் கேள்வி வர, மதிப்பிற்குரிய உ. வே. ஸ்ரீ வேளுக்குடி சுவாமியின் கம்ப ராமாயண  உபன்யாசமும், தமிழாசிரியையான அம்மாவின் தாக்கமும் தான் கை கொடுத்தன, இந்த அபத்தமான வாதத்திற்கு என்னால் முடிந்தவரை தக்க மறுமொழி சொல்ல.
ராமன் போல் சகோதரன் வேண்டுமா இல்லை ராவணன் போலா?
முதலில் கேள்வி கேட்ட அந்த அம்மாவின் வயது என்ன? பதில் சொன்ன குழந்தை (???) யின் வயது என்ன? கேள்வி சாதாரணமானது தான். ஆனால் பதில்? உள்ளார்ந்த அர்த்தத்தை யோசித்தால் நிச்சயம் பருவ வயதை கடந்த ஒரு பெண் (அல்லது ஆணே) தான் குழந்தையின் கருத்து என்ற போர்வையில் இதைச்சொல்லி இருக்க வேண்டும்.
(இந்த காலத்தில், அதுவும் இவ்வளவு பெருதனமாக யோசிக்கும் பெண்ணுக்குப் பிறகும் இன்னொரு குழந்தையை பற்றி யாராவது யோசிப்பார்களா என்பது என் முதல் சந்தேகம்… சரி, அது அவர்கள் குடும்ப விஷயம். அது நமக்கு வேண்டாம் !!!)
யோசித்துப்பார்த்தால், இங்கு எது ஒப்பிடப்படுகிறது? சகோதர பாசம் தானே? ராவணின் சகோதர பாசமா ராமனின் சகோதர பாசமா? எது பெரியது என்று தானே ஒப்பிட வேண்டும். பிறகு சீதைக்கும் ராமனுக்கும் நடந்தவற்றைப்பற்றி ஏன் பேச வேண்டும்? சீதைக்கு ராமன் செய்ததைப்பற்றி பேசினால், மண்டோதரிக்கு ராவணன் என்ன செய்தான் என்பதை வைத்து தான் அவர்களை ஒப்பிட முடியுமே தவிர கணவன்-மனைவி உறவையும் சகோதர பாசத்தையும் ஒப்பிடுவது சரியல்லவே. Isn’t it like comparing apples with oranges?
சூர்ப்பனகை திருமணமான ராமன் மேல் ஆசை கொண்டாள். ஓர் நல்ல அண்ணனாக ராவணன் அவளுக்கு “நீ செய்வது பெரும் தவறு” என அறிவுறுத்தி இருப்பானாயின் அவன் நல்ல சகோதரன். மாறாக, அவளது தவறான ஆசை, அவளது குலமே அழியக் காரணமாயிற்று. அதற்கு அச்சாரம் இட்டவன் ராவணன். விபீஷணன், கும்பகர்ணன் என யார் சொல்லியும் அவன் கேட்க வில்லையே? நல்லது சொல்லி உடன் பிறந்தவர்களை நல்வழிப்படுத்துபவன் நல்லவனா? தவறு என்று தெரிந்ததும் அதற்கு துணை நிற்பவன் நல்ல சகோதரனா?
ராவணன் அடிப்படையில் நல்லவன் தான்; சிவபக்தி சீலன்; நல்ல பக்திமான். நல்ல கலைஞன். நல்ல அரசனும் கூட – சீதையைப்பற்றி சூர்ப்பனகை கூறும் வரை.
மேலும், எது நடந்தாலும் சூர்ப்பனகை கூடவே கடைசிவரை இருந்தான் ராவணன். அவள் வார்த்தைக்கு எதிர் வார்த்தை இல்லாமல் என்ப்து ஒரு வாதம். கடைசிவரை என்றால்? குலமே பூண்டோடு அழியும் வரையா?
ஆனால் ராமன், தனக்குண்டான ராஜ்ஜியத்தை பூரண மகிழ்ச்சியோடு தன் சகோதரனுக்குத்தர சம்மதித்தவன். “என்னை விட இந்த நாட்டை பரதன் நன்றாக ஆளுவான்” என உரைத்தவன். அந்த நொடியில், அவன் திருமுக ஜோதியின் முன் அப்போதுதான் மலர்ந்த தாமரையின் வனப்புகூட தோற்றது என்கிறார் கம்பர். அவனல்லவோ நல்ல சகோதரன்?

ராமன் இருக்குமிடம் அறிந்து பரதன் ஓடோடி வருகிறான். கண்களில் ஆறாய்பெருகும் கண்ணீரோடு. மக்கள் கூட்டத்தோடு வருவதால் எழுந்த புழுதிப்படலத்தில் லக்ஷ்மணனுக்கு யார் வருவது எனத்தெரியவில்லை. பரதன் முகம் தென்பட்டதும், தம்மைத்தாக்கவே பெரும் படையோடு வருகிறானெனப் பொங்கினான். “நீ அப்படியொரு காரியம் செய்வாய் என யாராவது சொன்னால் நான் நம்பினாலும் நம்புவேன். ஆனால் பரதன் என்னை எதிர்க்க வருகிறான் என்பதை ஒருபோதும் நம்ப மாட்டேன்” என தன்னுடன்  14 வருடம் வனத்தில் திரிந்து ஊனுறக்கமின்றி சேவை செய்த லக்ஷ்மணனிடமே இவ்வாறு கூறி சகோதர பாசத்தையும், அதற்கு அடிப்படையான நம்பிக்கையையும் மிக அழகாக (கம்பர் வாக்கில்) எடுத்துக்காட்டியவன் ராமன். அவன் தானே நல்ல சகோதரன்???

தசரதன் மரித்த செய்தி கேட்டு “லக்ஷ்மணா… உன் தந்தை இறந்தாரே!!! சீதை… உன் மாமனார் இறந்தாரே !!!” என தான் புலம்பினானாம். ஏனென்றால், இலக்குவனை ராமன் தசரதனின் இடத்தில் நினைத்திருந்தான். தம்பியை தகப்பன் ஸ்தானத்தில் வைத்துக் கொண்டாடியவன் ராமன்.  மாறாக, தனக்கு நல்வழி காட்டிய விபீஷணனை குலத்ரோகி  என தூற்றியவன் ராவணன். கடைசியாக கும்பகர்ணனையும், தன்னுடைய மற்றும் சூர்ப்பனகையின் தவறான ஆசைகளுக்காக பலியிட்டவன்.
அசோக வனத்தில் இருந்த சீதை மேல் ராவணனின் மூச்சு காற்று கூட படவில்லை என்ற வாதம் அறியாமையின் உச்சகட்டம். உயிர் பயம் ராவணனுக்கு. “விருப்பமில்லாத எந்த பெண்ணை நீ தொட்டாலும் அக்கணமே உயிர் துறப்பாய்” என்ற வேதவதியின் சாபமே அவனைத்தடுத்தது.
பரதன் ராஜ்ஜியம் வேண்டாம் என வந்து ராமன் காலில் விழுந்தபோது, பிரஜைகளுக்காக நீ இதை ஏற்று தான் ஆக வேண்டும் எனகூறி அனுப்பியவன் ராமன். பிரஜைகளையே தன் சகோதரர்களாகக்கருதி அவர்கள் நலனுக்காக சிந்தித்தவன் ராமன். ஆனால், ஒரு பேதைப்பெண்ணின் பொருந்தாக் காமத்துக்காக தன் குலம், குடி அனைத்தும் அழியக்காரணமாணவன் ராவணன்.
சரி, புராணங்களை விட்டுவிடுவோம்.
இந்த பெண் எதிர்பார்ப்பது என்ன? அவள் என்ன செய்தாலும் (தவறோ சரியோ) அவள் சகோதரன் அவளுக்கு சாதகமாக இருக்க வேண்டும். அப்படித்தானே?  மேலும், தன் கருத்தை (தவறோ சரியோ) மறுத்து பேசாத ஒரு அடிமை தான் வேண்டும். இல்லையா? இதே எதிர்பார்ப்பு தானே நாளை கணவனும் அவ்வாறு தான் இருக்க வேண்டும் என யோசிக்க வைக்காதா?
சின்னச்சின்ன விஷயங்களில் தொடங்கி, குல வழக்கங்கள், கலாச்சாரம் வரை தான் நினைப்பது மட்டுமே நடக்க வேண்டும். வேறு எதைப்பற்றியும் கவலை இல்லை என்ற “dangerously self-centered and narcissistic” மனப்பான்மை எவ்வளவு தூரம் நம் இளைய தலைமுறையினர் பலரிடம் (எல்லாரிடமும் அல்ல !!!) பரவியுள்ளது என்பதற்கு இதுவே சான்று.
எல்லாவற்றிற்கும் மேல், இறந்த ராவணனுக்கு “தம்பியாக நீ ஈமக்கிரியைகளைச் செய்” என விபீஷணனை ராமன் பணித்தான். அவன் தயங்கி மறுக்கவே, “நீ செய்யாவிடில், நானே செய்வேன்” எனகூறினான் ராமன். “நின்னொடும்  எழுவரானோம்” என விபீஷணனை சகோதரனாக ஏற்றதால், ஒரு விதத்தில், ராவணனும் ராமனுக்கு சகோதரனாகிவிட்டான். அவன் எதிரியே ஆனாலும், அவன் இறுதிச்சடங்கை உரிய முறையில் நடத்தச் சொல்லி ஆணையிட்டவன் ராமன்.
அவன் தான் நல்ல சகோதரன் !!!
——————————————————————-