Child on hands

 

நீ சனித்த இம்மரத்தின்

விதை வேறொவருடையது…

இது இடது கைதான்…

ஆனாலும்

நீர் பாய்ச்சி உரமிட்டு

கண்துயில் கொள்ளாது

கவனமாய்க் காத்து

பின்னர் விரும்பியே

மண்ணில் மறைந்து….

வேர்களாய்ப் பரந்து

இம்மரத்தைத் தாங்கும்

அவ்வேர்களுக்கு

நன்றி கூறும்

முதற்கடமை

இதற்குண்டு…

 

 

வெள்ளாமை மட்டும் போதும்

வேர்கள் இனி எதற்கு என்ற

விதண்டாவாதத்திற்கு பதில்

விதிதான் சரியாய்ச் சொல்லும்…

விட்டுவிடுவோம் அதை…

உன் பிறப்பே

ஓர் முன்னோட்டமென்று…

நீயும் ஓர் மரமாகிக்

கனி கொடுக்கும்

காலம் வரை…

 

 

மரங்கள் வளர்ந்த பின்பே

கொடிகள் படரும் ஆனால்

கொப்பும் குலையுமாய்

விளைந்து நிற்கும் போதும்

உனக்குக் கீழே

உன்னை மட்டும் நம்பி

உயிர் தாங்கப் போகும்

ஒற்றை வேரானாலும் அந்த

வேரை என்றுமே துறக்காதே…

விதி வலியது அதை மறக்காதே…

 

 

உலகமே அப்படித்தான் என

உன்னை ஏமாற்றிக்கொள்ளாது

உன் பிரதிபிம்பம் தான்

உலகம் எனப் புரிந்து கொள்…

 

ஒருவனே ஆனாலும்

உன்முடிவில் உறுதிகொள்

உன் உண்மைக்கு நீதான்

உரைகல் அதை உணர்ந்துகொள் …

 

செயல் உனது எதுவானாலும்

சர்ச்சையைத்  தவிர

சல்லிக்காசுக்குப் பெறாதது

சமூகம் எனத் தெரிந்துகொள்…

 

கடவுள்களையும் கூட

கண்டபடி பேசும் போது…

உன்னை மட்டும் அது

உயர்த்தியா பேசக்கூடும்?

 

அன்பு என்பதை

யார் பொருட்டும் யாரையும்

அடமானப் பொருளாக்கி

ஆயுளுக்கும் மீட்சியில்லா

அடிமையாக ஆட்டுவிக்கும்

ஆயுதமாய் ஆக்காதே!

அதில் நீயே விழுந்திடும்

அந்நாளை அழைக்காதே!

 

 

அந்தப் புரிதல்

உனக்கு வரும்

அந்நாளில்

புதிதாய்ப் பிறந்து

மீண்டும் சந்திப்போம்!

 

அன்று…

விட்டதிலிருந்து தொடர

கிலுகிலுப்பைகளோடு

காத்திருக்கும்…

——

இப்படிக்கு!

என் இடது கை